کنایۀ سنگین طلاب دارالعلوم زاهدان به مولوی عبدالحمید
با توجه به خطبه اخیر مولوی عبدالحمید،طلاب انتقاد خود را علنی کردند:
اگر «رضایت پروردگار» و «منافع مردم» معیار است، اولین امتحانش درست زیر دست خود شماست.
مولوی عبدالحمید اعلام کرد اگر در این راه جان هم بدهد خوشحال است
؛ اما سؤال ساده اینجاست: طلاب دارالعلوم مکی چرا در سرمای یخبندان لرزیدند و میلرزند؟ چرا حوزهای که به نام دین و مردم اداره میشود، از ابتداییترین امکانات گرمایشی محروم است؟
وقتی ادعاهایی جدی درباره سوءمدیریت و حتی فروش گازوئیل حوزه توسط نزدیکان شما از جمله داماد شما (حافظ اسماعیل ملازایی)، و یا مصرف شخصی کمک های مردمی که برای گازکشی حوزه توسط خیرین شده است؛ دهانبهدهان میچرخد، سکوت یعنی چه؟
اگر این حرفها دروغ است، چرا شفافسازی نمیشود؟ (تا نباشد چیزکی مردم نگویند چیزها)
و اگر ذرهای حقیقت دارد، با کدام «رضایت پروردگار» و کدام «خیرخواهی» سازگار است؟
خیرخواهی با خطبه و شعار ثابت نمیشود؛
خیرخواهی از حجرههای سردِ طلاب، شکمهای گرسنه و طلابی که صدایشان شنیده نمیشود شروع میشود.
کسی که میگوید دنبال مقام و منفعت شخصی نیست، اول باید دایره نزدیکانش را مهار کند، نه اینکه بارِ رنج را بر دوش ضعیفترینها بیندازد.
حرف خیرخواه، هرکه باشد، باید شنیده شود؛
اما عملِ خیرخواهانه قبل از همه، باید دیده شود. متاسفانه شما نه خیرخواهید و نه عملگرا، فقط در خطبه صحبت می کنید.
نظرات
ارسال یک نظر