آیا مولوی حاضر است مدیریت دارالعلوم را به کسی جز خودش بسپارد؟

 

 آیا مولوی حاضر است مدیریت دارالعلوم را به کسی جز خودش بسپارد؟

این پرسشی است که این روزها بسیاری از مردم می‌پرسند. کافی است به روستای تفریحی ملاهای مکی در منزلاب نگاهی بیندازیم؛ جایی که ویلاباغ‌ها یکی پس از دیگری قد برافراشته‌اند. برای هر یک از نزدیکان مولوی عبدالحمید سهمی در نظر گرفته شده است؛ از همسرانش گرفته تا فرزندانش. طیب پسرش در منزلاب صاحب ویلاباغ است، حافظ اسماعیل دامادش نیز همین‌طور، حتی مولوی بدری هم بی‌نصیب نمانده است. اما جای تعجب دارد که در میان همه‌ی این بذل و بخشش‌ها، نامی از مولوی عبدالله ریگی دیده نمی‌شود.

اگر حقوق و برکت دارالعلوم قرار بود عادلانه توزیع شود، طبیعی بود که او هم سهمی داشته باشد؛ اما چرا چنین نیست؟ آیا این منافع تنها برای عده‌ای محدود در نظر گرفته شده؟ مگر دارالعلوم ارث پدری مولوی عبدالحمید است که همه‌ی سرمایه‌ها و امتیازها فقط به اطرافیان نزدیک او می‌رسد؟ این سؤال همچنان بی‌پاسخ مانده و سکوت در برابر آن تنها به شایبه‌ها و انتقادها دامن می‌زند.»