مولوی عبدالحمید همه را به قیامت بشارت می دهد اما خودش از قیامت بی خبر است

 

 مولوی عبدالحمید همه را به قیامت بشارت می دهد اما خودش از قیامت بی خبر است

مولوی عبدالحمید سال‌هاست در جایگاه یک مسئول دینی و اجتماعی قرار دارد، اما آیا خودش پاسخگو بوده است؟ او که مدعی عدالت و شفافیت است، در مدیریت حوزه‌های علمیه‌ چه کرده؟ آیا رسیدگی به طلاب را فراموش کرده؟ گزارش‌های متعدد از سوءمدیریت و حتی سوءاستفاده از کمک‌های مردمی حکایت دارد؛ همان گوشت‌هایی که مردم با نیت خیر برای طلاب به مسجد می‌سپارند، چرا باید به سفره‌ی اطرافیان خاص او برسد؟

از سوی دیگر، دخالت‌های آشکار مولوی در انتخابات شورای شهر بر هیچ‌کس پوشیده نیست. او با نفوذ مستقیم، مسیر شایسته‌سالاری را سد کرده و زمینه را برای انتصاب افراد وابسته و همسو خویش فراهم ساخته است؛ نتیجه چه بوده جز تضعیف کارآمدی و فساد در مدیریت شهری؟ آیا این منفعت‌جویی سیاسی چیزی جز تضییع حق مردم است؟

مولوی عبدالحمید باید بداند همان‌طور که دیگران را به پاسخگویی در پیشگاه الهی فرامی‌خواند، خودش نیز در برابر این عملکردها مسئول است. تاریخ و مردم به خوبی قضاوت خواهند کرد که چگونه شعار عدالت سر داده، اما در عمل تبعیض و منفعت‌طلبی را دنبال کرده است.