مولوی عبدالحمید؛ زنده‌کشِ مرده‌پرست

 

 مولوی عبدالحمید؛ زنده‌کشِ مرده‌پرست

مولوی عبدالحمید تا وقتی صوفی رضا جوان و پرانرژی بود، مثل برده از او کار کشید و سوءاستفاده کرد. اما همین که پا به پیری گذاشت، مثل یک وسیله‌ی کهنه و بی‌مصرف رهایش کرد؛ نه حقی داد، نه قدردانی کرد، نه حتی در دوران بیماری یکبار سر بر بالینش گذاشت. این اوج بی‌رحمی و بی‌غیرتی است.
امروز اما صحنه‌سازی جدید شروع شده؛ مرجان اسماعیل‌زهی ملقب به رها بلوچ، نوه‌ی مولوی عبدالحمید، برای صوفی رضا نقش دایه‌ی عزیزتر از مادر بازی می‌کند. استوری می‌گذارد، آه و ناله می‌نویسد، و از زحمات او می‌گوید. چه ریاکاری آشکاری! همان کسانی که در روزگار بیماری حتی یک احوال‌پرسی خشک و خالی نکردند، حالا با اشک تمساح در مرگش شریک شده‌اند.
این است چهره‌ی واقعی جماعتی که در زمان حیاتت می‌کشندت و بعد از مرگت، ادعای وفاداری می‌کنند: زنده‌کش‌های مرده‌پرست.